Kroz debatu studenti psihologije, ali i drugih studijskih odsjeka, otvoreno, slobodno i interaktivno, kako ih je Jelena Otašević, šef katedre za psihologiju, pozvala da to i urade, iznijeli su svoja razmišljanja o incestu. Prve asocijacije studenata na seksualni odnos bliskih srodnika su da se to dešava u geografski i emocionalno zatvorenim sredinama, da je to daleko od nas, da je riječ o skrnavljenju srodničkih veza, da je uzrok tome neobaviještenost, pogrešno kanalisana ljubav i pomiješane emocije.
Kako je kazala Anđela Simonović, statistički podaci govore da u 39 odsto slučajeva do incesta dolazi između oca i kćerke, zatim djede i unuke, a onda idu incesti između braće i sestara, roditelja i djece.
Tokom debate veća pažnja je posvećena prisilnom incestu, navedeni su konkretni slučajevi, kako iz Crne Gore, tako i iz regiona, a bilo je riječi i o dobrovoljnom incestu, kao i da se u nekim zemljama teži legalizovati kao takav ili sa izuzecima izostanka potomstva.
Prema riječima Simonović, da se incesti rijetko prijavljuju govori i podatak da su 2014. i 2015. godine policiji prijavljena samo dva takva slučaja, dok su ih NVO registrovale 27, a u 11 slučajeva su rođena djeca koja su data na usvajanje.
Objašnjeno je i da incest ne postoji od juče, da se dešavao tokom razvitka civilizacije, počev još od egipatskih faraona, koji su smatrani božanstvima, pa je zato incest i prihvatan. A da se incest ne dešava samo u malim sredinama i nerazvijenim zemljama učesnici debate su naveli podatak da su Švedska i Norveška zemlje u kojima je u Evropi incest najviše zastupljen.
Tokom debate bilo je riječi i o tome kako prepoznati zlostavljano dijete, kao i koji su razlozi rasturanja porodica usljed otkrivanja istog.
“Cilj nam je da svi učesnici debate govore o temi i da kod sebe razbijaju osjećaj nelagodnosti zbog pominjanja iste, kao i da sami sebi rasvijetle neke momente vezane za ovu temu”, kazali su iz “Tabu kluba”.
Izgleda da su uspjeli u tome, jer su studenti bili izuzetno aktivni.
''Time što ne govorimo na glas o takvim stvarima one se pretvaraju u problem koji ćuti u tmini i obično se diskusija završava rečenicom ‘Pusti, ne pominji, šta ako narod čuje’. Zbog te poznate rečenice ljudi trpe svakakve stvari i za problem se nerijetko sazna tek kada se on više ne može riješiti ili je u takvoj fazi da ga je riješiti jako teško'', kazala je Simonović.
Izvor: vijesti.me
